Podstawy Feng Shui

Fragmenty skryptu Podstawy Feng Shui Zbigniew Królicki Cała sztuka Feng-Shui to w zasadzie studiowanie i analizowanie energii Chi i jej rodzajów. To uzupełnianie niedoborów, wyrównywanie poziomów, powodowanie wpływów a przede wszystkim uaktywnianie, powodowanie ruchów Chi. Chi jest jednocześnie zasadą, łączności wszystko co nas otacza: ruchy Tai-Chi-Chuan z  przepływem wody lub kształtem góry; kolory tęczy z pędzelkiem kaligrafa; długi korytarz z agresją mieszkańców. Chi jest siłą twórczości i sprawności: tworzy zjawiska przyrody; kieruje strumieniami i rzekami nadając im bieg i kierunek; ustala kolory, kształty i funkcje: drzew, roślin, głazów. Tworzy góry, doliny, wulkany i ogólną rzeźbę terenu. Chi jest wszechobecne - może wzbogacić i uaktywnić życie; może też je zniszczyć. Ideogram Chi nie ma jednoznacznego tłumaczenia. Część środkowa wygląda jak ryż złączony w wiązkę - snopek, umieszczony w naczyniu do gotowania. Zboża są symbolem energii życiowej, wzrastającej, niosącej życie. To znaczenie potęgowane jest dodatkowo symbolem twórczego, wzrastającego ognia. Całość to właśnie Chi. Symbol naczynia i wzrastającego ognia bywa też interpretowany jako przepływ czegoś, co jest trudne do uchwycenia - powietrze, gaz, para, oddech. W tym ujęciu ideogram symbolizuje przepływ czegoś co jest Źródłem energii życiowej dla wszystkich organizmów. Już przy poczęciu człowiek zaczyna gromadzić energię Chi. Źródłem jej są rodzice i jest to energia odziedziczona. Przez całe swoje życie człowiek uzupełnia i wydatkuje swoją Chi. Uzupełnianie następuje poprzez oddychanie i czerpanie jej z powietrza wpływającego do płuc jak też ze spożywanych pokarmów. Chi jest też pobierane z Kosmosu, całą powierzchnią powłok ciała poprzez poszczególne punkty - okienka łączące człowieka z Wszechświatem. Człowiekowi są niezbędne i potrzebne do prawidłowego egzystowania różne rodzaje Chi - typu Jang z Kosmosu, typu Jin z Ziemi, ta z pożywienia i oddychania, ta odziedziczona i różne, nabywane innymi metodami. Łączą się one, przenikając wzajemnie, tworząc w ciele człowieka wewnętrzne Chi lub małe Chi uważane za podstawowy czynnik życiowy. Istnieniu wielkiej ilości Chi lub jej wyczerpaniu przypisywano większą lub mniejszą żywotność człowieka, więc skuteczność jego działania. Wewnętrzne Chi było tym, co decydowało o powodzeniu danej działalności; nie metoda działania była ważna, lecz ilość Chi, której mógł człowiek użyć do wykonywania danej czynności. A zatem szczęście, powodzenie, przeznaczenie, realizacja marzeń i pragnień są uzależnione od Chi. Od jej przepływów, miejsc gromadzenia blokad, uwalniania itd. Jest to jeden z fundamentalnych poglądów całej kultury i filozofii chińskiej, świadczący o zupełnie innym stosunku do techniki i metodologii niż ten jaki spotykamy u nas. Poziom Chi warunkował istnienie człowieka. Lecz dla jej utrzymania niezbędny był nieustanny ruch, ciągła aktywność podtrzymująca jej działanie. Chi ma bowiem właściwości samoodnawiające się - jej przepływ w jedną stronę umożliwiał potem przepływ w drugą. Ruch nie mógł być jednostronny, gdyż szybko doprowadziłby do wyczerpania. Każde działanie powinno być jak woda, która najpierw spływa po zboczach gór rzekami i strumieniami w doliny, a potem w postaci mgieł i chmur unosi się ponad najwyższe góry, by spaść na nie w postaci  deszczu i spłynąć z powrotem po ich zboczach. Często podkreślano, że woda zatrzymana w swoim biegu zarasta zielskiem, zamula się zamienia w niezdrowe bagno; wystarczy jednak umożliwić jej dalszy ruch, by stała się znów przejrzysta i zdrowa. Każda aktywność, jeżeli tylko nie jest zbyt jednostronna powoduje przepływ Chi, stwarzając warunki pomyślne zarówno dla wykonującego ją, jak i dla jego otoczenia. Aktywność powoduje również gromadzenie się Chi. Skuteczność jakiegokolwiek działania wywodzi się nie z nauki prawidłowej techniki, metodyki czy opanowania pojęć lub np. wielkości mięśni, ale od poziomu Chi - organizm na skutek stawiania mu odpowiednich zadań i w miarę ich pokonywania przystosowywał się i gromadził odpowiednie Chi. Aktywność powinna być jednak kontrolowana, zharmonizowana z otoczeniem. Gdy będzie to aktywność spontaniczna, również przepływ i gromadzenie Chi będą spontaniczne. Można stracić kontrolę nad przepływem Chi i nad stanem Chi, a to niesie duże zagrożenie w przypadkach zaburzeń spowodowanych zewnętrznymi czy. Tę kontrolę sprawuje i gwarantuje dobre Feng-Shui.   Jak już wspominaliśmy za niebezpieczny uważano zastój Chi, ale równie niebezpieczny był ruch zbyt gwałtowny, powodujący zniszczenie i niosący niebezpieczeństwo szybkiego wyczerpania wewnętrznej Chi. Utrata kontroli i brak możliwości  odpowiedniej regeneracji zapasów Chi groził śmiercią. Za najbardziej prawidłowy uważano łagodny i niezauważalny, ale ciągły przepływ, naturalny i niewymuszony, w pełni kontrolowany. Są jednak takie obszary aktywności  człowieka, że wymagany jest wydatek znacznie przekraczający zasoby wewnętrzne i wtedy, człowiek powinien umieć korzystać z zasobów wielkiej Chi czyli Chi Kosmosu. Otacza nas wielki ocean energii Wszechświata - Chi Wszechświata, z którym powinniśmy nauczyć się kontaktować, wchłaniać tę energię i ukierunkowywać. W zależności od potrzeb, człowiek powinien być jak gąbka nasycająca się stopniowo eliksirem życia; lub jak górski wąwóz, w którym niezauważalny powiew z dolin przechodzi w jednostajny wiatr; lub też jak szczelina skalna, w której ten sam powiew może zamienić się w nagły i krótkotrwały huragan. Wszystko to zależy od nas i naszych umiejętności czerpania z tego nieprzebranego źródła. Inaczej mówiąc, człowiek powinien umieć operować energią Wszechświata. Nie powinien nigdy energochłonnych czynności, ukierunkowanych na zewnątrz siebie, wykonywać przy pomocy małej Chi. Powinien do tego używać wielkiej Chi, robiąc ze swojego organizmu coś na wzór przetwornika i transformatora. Nie tylko, że nie powinien przy takiej działalności tracić małej Chi, ale powinien przy okazji uzupełnić jej zapasy i być po zakończeniu działania w lepszej kondycji niż przed rozpoczęciem. Copyright  © Zbigniew Królicki 1997, Prawa autorskie są własnością wydawnictwa KOS